Artysta przeprasza za nieudaną wystawę. Zanosi się płaczem i bierze całą odpowiedzialność na siebie ubolewając jednocześnie nad straconą szansą i wysiłkiem jaki w realizację wystawy włożyli pracownicy galerii. Nie bez ironii, film był prezentowany po raz pierwszy na wystawie indywidualnej Dawickiego w Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie (2005).
Bez tytułu, 2002
performance podczas festiwalu "Bone 5" w Bernie, Szwajcaria
Oskar Dawicki rozmawia sam ze sobą o sensie sztuki. Za pomocą nagranego na dyktafonie własnego głosu, sam sobie wydaje polecenia i zadaje pytania, ale nie udziela zadawalających siebie odpowiedzi. Na koniec dostaje jednak aplauz (oklaski z taśmy), kłania się wylewnie.
